رضا مهماندوست از تیم ملی تکواندو جدا شد و فریبرز عسگری سرانجام جای او را گرفت. این رفت و آمد ها در ورزش اتفاق تازه ای نیست اما وقتی پر امید ترین تیم ایرانی برای کسب مدال المپیک بهترین مربی جهان را از راس کادر فنی اش کنار می گذارد و صدای هیچ کس هم در نمی آید باید کمی تعجب کرد. در داستان مهماندوست وزارت ورزش که سکوت کامل کرد و کمیته المپیک هم در نمایشی شکست خورده سعی کرد نقشی بازی کند که نتیجه اش از ابتدا مشخص بود. اینکه حق با مهماندوست هست یا نه خیلی مهم نیست مهم این است که ورزش ایران فاقد هر گونه استراتژی مشخص برای حفظ نیرو های خود است. اینکه تیم تکواندو در فاصله 273  روز مانده تا المپیک باید با تفکری جدید تمرین کند مهم است. اگرچه فدراسیون تکواندو در این بین مقصر اصلی است اما از نقش منفعل و بی خاصیت کمیته ملی المپیک هم نمی توان ساده گذشت جایی که در حقیقت صاحب تیم هستیم هیچ نفوذی برای تصمیم گیری ها نداریم.مگر اینکه تصور کنیم  کمیته المپیک هم بی میل نبوده که مهماندوست را همراه تیم نبیند. بهر حال خبر ها حاکی از آن است که هجمه رسانه ای برای اینکه مهماندوست محق جلوه داده نشود از اتاق های کمیته المپیک خط گرفته است.

آقای وزیر دوباره وزیر شد و البته این بار از حوزه ای بی سرو صدا به معدن حاشیه سر خورد. محمد عباسی در جمع دیگر وزیران پیشنهادی رایی متوسط و حتی ضعیف آورد. عباسی که تمام سابقه ورزشی اش عضویت در هیات رییسه فدراسیون جهانی کبدی است حالا با کوهی از مشکلات روبرو خواهد بود. مشکلاتی که عباسی روز به روز بیشتر با پوست و خون لمسشان می کند از جنس مشاوره های غلطی است که از طرف نزدیکانش به او می رسد. بدنه سازمان تربیت بدنی قبل اگر کارا و کارآمد بود حتما کشتی مهرعلیزاده، علی آبادی و سعیدلو را به ساحل نجات می رساند. کارشناسان آنچنانی در حوزه ورزش قهرمانی را بگذارید کنار دوستان رسانه ای که می خواهند خط مشی او را در رسانه ها تعیین کنند. خود عباسی هم کم کم می رود روی جلد و شیرینی مطرح شدن را مزه مزه می کند. به این ها دعوای پنهان ورزشی ها راه اضافه کنید که همیشه بوده است و پایانی ندارد. این ها مشکلاتی بود که روسای سازمان ورزش هم داشتند اما عباسی یک مشکل خاص دارد و آن هم مجلس است که حالا حتی برای شکست نیم نوجوانان دختر ایران در مسابقات آسیایی اسکواش هم می تواند نفر اول ورزش را به مجلس بکشاند و مهر استیضاح را در کارنامه اش ثبت کند.

آقای وزیر مواظب باش که ورزش از دور دل می برد و از نزدیک زهره

جنگ علی آبادی و سعیدلو با آخرین ضربه رییس نفتی بالاخره تمام شد و زمین شناس ورزشی سرانجام ناک اوت شد. محمد علی ابادی کاری را کرد که 10 ماه پیش سعیدلو از پسش بر نیامده بود. شکست رییس وقت سازمان تربیت بدنی در انتخابات کنفدراسیون فوتبال آسیا در آن زمان بیشتر یک شکست فوتبالی تلقی شد اما امروز مشخص شد که این شکست بیشتر دیپلماتیک بود و در جنگ میان دو قدرت ورزشی ایران رییس کمیته ملی المپیک بود که با سیاست وارد میدان شد و بدون سرو صدا و تبلیغات (که می توانست حاشیه هایی برایش به همراه داشته باشد) به عرصه قابت آسیایی وارد شد. علی آبادی به خوبی متوجه شده بود که رسانه ها آن هم رسانه های داخلی نقشی در پیروزی او نخواهند داشت غیر از انکه مشکلات را بیشتر می کند. علی آبادی بلاترین عنوانی که یک ایرانی در سطح شورای المپیک آسیا بدست آورده بود را کسب کرد تا به رقیبش یادآور شود کا نیکو کردن از پر کردن است. از سوی دیگر سعیدلو حالا متوجه می شود که کنار گذاشتن مردان با تجربه بین المللی مانند شهنازی، افشارزاده و مرادی و همچنین بهره گیری از مردان بی تجربه در حوزه های مختلف مشورتی چقدر برایش تبعات داشته است. 

قصه از آنجا شروع شد که شهرداری منطقه دو تهران در یک تصمیم نابجا بجای آنکه دور برگردان خیابان سئول شمالی را روبروی سازمان تربیت بدنی طراحی کند چند متری پایین تر و روبروی کمیته ملی المپیک اجرا کرد. به این ترتیب رییس کمیته ملی المپیک بدون اتلاف وقت با استفاده از این دور برگردان می توانست به سئول جنوبی برود ولی رییس سازمان تربیت بدنی برای این کار چند دقیقه ای باید وقت صرف می کرد. همین مسئله باعث شد رییس فکری بکند و درخواست باز کردن راهی میان سازمان و کمیته را بکند . این درخواست ابتدا مورد موافقت قرار گرفت اما ناگهان پروژه ساخت راه میان بر مخصوص رییس نیمه کاره رها شد و بعد دعوایی شروع شد که نتیجه اش بسته شدن درب غربی آکادمی ملی المپیک و پیامدش قهر دو رییس بود. بطوری که این جدل تا بازی های آسیایی هم کشیده شد و هر کس در گوانگ ژو بود می توانست متوجه این دعوا شود. حتی رییس از یکی از منصوبینش خواست تا با استراتژی زعفران به شورای المپیک آسیا هم نفوذ کند تا رییس کمیته ملی المپیک از حق قانونی خود که اهدا مدال به قهرمانان ایرانی بود محروم شود. خلاصه دعوا ادامه پیدا کرد و در این میان آتش بیار های معرکه زورشان به معدود نفراتی که می خواستند صلح برقرار کنند رسید و مابقی ماجرا. خلاصه داستان این بود که شهرداری اگر کمی تدبیر داشت این اتفاق رخ نمی داد. خوشبختانه رییس جدید ورزش چندان درگیر وقت تلف کردن در اتوبان نیست و چشم طمع هم به دوربرگردان روبروی کمیته ملی المپیک ندارد. ماحصلش هم این شد که امروز ستاد مشترک تشکیل داد برای نجات ورزش ایران در لندن.

مشاهده یادداشت خصوصی

چه دردناک یوسف کرمی می گوید: دلخورم که رسانه بیش از آنکه به خودم بپردازند به لوپز پرداختند. حق با یوسف است مرد مریخی یا هرچیز دیگری که آن وری ها به او لقب داده اند انگار به چشم خودمان نمی آید. اصلا برای ما ایرانی ها مرغ همسایه همیشه غاز بوده است. یوسف کرمی را  با کوله باری از طلا های آسیایی ( که کم از جهانی ندارد) و جهانی نمی بینیم  آنوقت لوپز می شود اسطوره، لوپزی  که افتخارات المپیکی اش با هادی ساعی خودمان که بار ها مرد اول جهان تکواندو شده برابر است. بی رحمانه یوسف مظلوم را ندیده گرفتیم. حقش نبود.

حاج آقا علیپور از اون فوتبالی های حسابیه که اگه یه وقت فرصت کنی پای حرفاش بشینی چیزها دستگیرت می شه. این هجوم دیرهنگام او به پدیده دلالیسم هم حاکی از همین بینشه. ما اهالی خبر ورزش سال هاست از این پدیده دلالیسم که اتفاقا حرفه ای پر سود هم  هست و اصلا دلیل اصلی روی آوردن برخی دوستان به حرفه خبرنگاری است خبر داشتیم و هرجا هم که می شد فریاد می زدیم اما کسی نمی شنید. عجیبه که حالا صدایش در آمده تازه آن هم ناقص و نصفه و نیمه چون هنوز هستند کسانی که دستی بر آتش دارند و آزادانه دلالی می کنند. نمونه اش جناب غ.گ که از دوستان نزدیک یک مدیر در سازمان لیگ است و در فهرست علیپور جایی ندارد. منیجری حرفه ایست پر سود و البته اگر از مجاری صحیح صورت بگیرد قانونی اما برخورد دوگانه با دلال ها عجیب است. گفتم که حاج آقا علپیور حسابی فوتبالی است.

1-دوست ما حق امضا که نداره دیگر رییس هم که نیست و خلاصه تیغش دیگه نمی بره اما دل کندن از میز ریاست و اتاق چند ده متری خب سخته حق بدید که علی سعیدلو سازمان ورزش رو ول نکنه و بره چند روزی استراحت تا مسوولیت جدیدی بهش بدن.

2- شما چه شغلی می توانی داشته باشی که هر روز چندین و چند خبر و عکس و مطلب ازت تو روزنامه ها چاپ بشه و کلی هم تقاضای مصاحبه رادیویی  و تلویزیونی نداشته باشی. نصف که نه یک دهم این تقاضا ها را هم بخواهی جواب بدهی این می شود که زیر مجموعه ات نامه ای مهم را گم می کند و تو وقت نداری بهش رسیدگی کنی. تازه علی آقای کفاشیان اهل تفیض اختیاره.

3- وزارت ورزش شکل نگرفت چون دوستان نگران ورزش بودند. نمی دانم نگران چه بخش ورزش بودند اما می دانم اگر وزیر معرفی می شد دیگه فرصتی برای مصاحبه و اظهار وجود پیدا نمی شد.

4- ...